امروز ۲۳ آبان ۱۳۹۶
صفحه اصلی » اخبار تربت جام » پای رزمنده تربت جامی در خرمشهر جا ماند
کد خبر : 25112
تاریخ انتشار : ۳ خرداد ۱۳۹۵در ۱:۳۹ ب.ظ

پای رزمنده تربت جامی در خرمشهر جا ماند

جانباز 50 درصد تربت جامی و یکی از فاتحان عملیات بیت المقدس گفت: بر اثر انفجاری که به خاطر رفتن روی مین صورت گرفت پای چپ خود را در عملیات بیت المقدس خرمشهر جا گذاشتم.

به گزارش جام روز، همزمان با سالروز آزادسازی خرمشهر، روز مقاومت و پیروزی؛ محمد احمر جانباز 50 درصد تربت جامی و یکی از فاتحان عملیات بیت المقدس در گفتگو با خبرنگار جام روز گفت: اینجانب در سال ۱۳۳۶ در روستای مومن آباد تربت جام متولد شدم پس از طی دوران کودکی وارد مدرسه شدم و مقاطع ابتدایی و راهنمایی را با موفقیت در مدرسه روستا سپری کردم.

احمر افزود: همزمان با شروع انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی(ره) برای اعلام مخالفت با رژیم پهلوی در تظاهرات شرکت می کردم با عنایت پروردگار و ائمه طاهرین و رهبری پیامبر گونه امام خمینی(ره) و حضور مردم در صحنه بالاخره انقلاب اسلامی به پیروزی رسید.

وی با اشاره به فعالیت های خود پس از پیروزی انقلاب اسلامی بیان داشت: پس از پیروزی انقلاب، با تشکیل بسیج و ارتش ۲۰ میلیونی به فرمان امام راحل(ره) لباس مقدس بسیج را با افتخار بر تن کردم از آن جا که دشمنان قسم خورده انقلاب تحمل پیروزی مردم ایران را نداشتند، جنگ خانمانسوز را بر ما تحمیل کردند و حقیر پس از گذراندن دوره های کوتاه مدت آموزش های نظامی بر حسب انجام وظیفه و دفاع از میهن اسلامی در تاریخ 61/1/3 از طریق بسیج مستضعفین به جبهه اعزام شدم و در تیپ ۲۱ امام رضا(ع) مشغول خدمت به اسلام، انقلاب و نظام اسلامی شدم.

وی خاطرنشان کرد: شب عملیات به یاد دارم که هوا خیلی گرم بود، آسمان و زمین شهر خرمشهر، به تسخیر صداهای تیر، گلوله، خمپاره، موشک و مین درآمده بود، شدت حملات به قدری بود که آسمان خرمشهر مثل روز روشن بود، همه حضور داشتند و حقیر هم به عنوان «آرپی جی زن» مشغول بودم، خوب به یاد دارم که پیشروی ما به سوی فتح خاکریزهای عراقی به خوبی صورت گرفت و ما به ۲۰ متری خاکریز دشمن رسیدیم، ساعت ۱۲ شب بود همین طور که جلو می رفتیم یک دفعه متوجه انفجاری شدم. بر اثر انفجاری که به خاطر رفتن روی مین صورت گرفت، مجروح شدم و دیگر هیچ چیز متوجه نشدم. فقط یادم هست که کوله پشتی ام را به زمین گذاشتم. یک لحظه دیدم پای چپم قطع شده و کمک آرپی جی زن من نیز به زمین افتاده است، از این جا بود که بیهوش شدم و دیگر هیچ چیز نفهمیدم.

جانباز 50 درصد عملیات بیت المقدس ادامه داد: ساعت ۷ صبح روز بعد با سروصدای گلوله ها بیدار شدم و دیدم از بقیه مجروحان و رزمندگان خبری نیست. مثل این که مجروحان را به پشت جبهه انتقال داده بودند و با همکاری دوست کمک آرپی جی زنم که او نیز از ناحیه سرو صورت مجروح شده بود توانستیم حدود ۲کیلومتر با بدن مجروح به صورت سینه خیز و زیر رگبار گلوله تیربارهای عراقی به پشت جبهه برگردیم و سپس با کمک دیگر رزمندگان به بیمارستان «جندی شاپور» اهواز منتقل و در این بیمارستان بستری شدم. پس از درمان کوتاه مدت مرا برای ادامه درمان به بیمارستان سینای اصفهان انتقال دادند و به مدت ۶ ماه هم در آن بیمارستان تحت درمان بودم.

احمر تصریح کرد: بعد از اتمام دوره درمان، به دعوت مسئولان به عضویت سپاه درآمدم و لباس مقدس سبز پاسداری را بر تن کردم.

وی اضافه کرد: در سال ۶۳ بر حسب وظیفه دوباره به جبهه های حق علیه باطل اعزام و در واحد تخریب به مدت ۶ ماه مشغول خدمت شدم، با پایان جنگ تحمیلی به کارم در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ادامه دادم و پس از ۱۴ سال خدمت بازنشسته شدم.

وی در پایان عنوان کرد: جانباز، مظهر استواری، پایداری، صبر و استقامت است و با مشکلات زیاد ناشی از درد و رنج جنگ زندگی را می گذراند، جانباز در راه عقیده، ایمان و دفاع از وطن و انجام وظیفه به افتخار جانبازی نایل شده است و جانبازان سند زنده دفاع مقدس هستند.

انتهای پیام/

دیدگاهها (۰)



تبلیغات


آخرین اخبار و مطالب